Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dit boek is mijn eerste daad. Het is de inzet van mijn leven, ik hoop dat het de vlag wordt waarachter de kinderen zich zullen scharen. De kinderen, die later de nieuwe menschheid vormen. De menschheid zónder beulen.

Nooit kan het verwijt der kinderen luid genoeg klinken. Duizenden kinderhanden zullen zich strekken en de ouderen nawijzen, het verdwijnend geslacht dat schaamtevol zijn bebloede bijlen tracht te verbergen.

Want alleen door kinderen is een verloren menschheid te redden.

Eindelijk klaar! dacht Seffe, hij zette een stevige kras achter het laatste woord en stond op. Hij had de vreemde verwachting dat iemand hem de hand zou reiken en gelukwenschen met de voltooiing. Maar het bleef stil. De storm was geminderd, de regen ritselde zacht tegen de ramen. Ik ben uitgesproken, er is niemand die mij antwoordt. Hij voelde zich alleen en koud.

Zacht daalde hij door het nachtstille huis de trappen af. Beneden trok hij zijn jas aan. Hij zag zijn vermoeid gezicht in de spiegel. Ik leef toch heel alleen, wat maak ik me eigenlijk

Sluiten