Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

druk. Hij liep door de vochtige straten tusschen de huizen waar de menschen onbekommerd sliepen. Zijn stappen klonken hol tegen de donkere gesloten gevels. Seffe verlangde er naar iemand tegen te komen. Het was als liep hij door een oneindig groote verlaten zaal waar het altijd nacht was. Hij voelde zich de eenzaamste mensch ter wereld.

Voor het huis van Marianne bleef hij een tijd staan, opziend naar het donkere raam van haar kamer. O, dat er nu eens een wonder gebeurde en zij hem zag staan en binnenriep...

Seffe wachtte, hij durfde niet zachtjes te fluiten. Toen het weer begon te regenen liep hij verder. Het beangstigde hem nergens een levend wezen te zien. Als alle menschen eens plotseling van de aarde verdwenen waren en hij alleen overgebleven...

Ik ben moe, maar toch liep hij vlugger, kijkend in alle straten om maar iemand te zien. Maar aan alle hoeken zag hij telkens dezelfde verlatenheid, de plassen glommen in het licht der lantarens. Is er dan geen politie 's nachts? Zijn hart begon te bonzen. Het leek een benauwde droom, maar hij was zich bewust klaar wakker te zijn. Hij holde over de leege straatvlakten, overal gaapten dezelfde donkere

Sluiten