Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zelligheid is hun leventje tevreden, maar leven zij eigenlijk wel?

Seffe voelde zich eenzaam met zijn gedachten. Hij had ineens het gevoel dat hij droomde. Misschien is alles maar een droom. Maar mevrouw van Hasselt wekte hem: wat zit je te suffen, Seffe?

Toen de gangklok elf uur sloeg dacht hij dat van Hasselt wel klaar kon zijn met lezen. Hij stond op, zei goedennacht en ging naar boven.

Van Hasselt stond voor het raam in de donkere tuin te kijken. Hij draaide zich met een ruk om. Seffe zag dat hij er moe uitzag. Je laat me schrikken, waarom kom je zoo zachtjes binnen?

Ik kwam vragen of u het al uit had.

Nee, Seffe, ik begin pas aan de epiloog, maar ik vind het erg mooi tot nu toe. Van Hasselt keerde zich weer om en tokkelde met zijn vingers op de ruit.

Ik ga naar bed.

Ja, Seffe, slaap lekker.

Teleurgesteld ging Seffe naar zijn kamer. Hij had er op gerekend dat van Hasselt wat meer zou hebben gezegd. En dat van Hasselt het mooi vond viel hem teeen, hii had eigenlijk

Sluiten