Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maanden verwaarloosd te hebben door zijn schrijverij, hij had van Hasselts zorgen aanvaard zonder hem iets terug te geven. Seffe schaamde zich.

Het maakt me verdrietig, Seffe, dat ook jij later bedorven zult worden, zooals de meeste anderen die goed begonnen. Maar misschien ben jij flinker...

Door het raam zag Seffe de kale takken tegen de zilvergrijze lucht. Hij wilde van Hasselt iets hartelijks zeggen, enkele woorden die misschien goed zouden maken wat hij te kort was geschoten. Maar een vreemde verlegenheid weerhield hem en hij dacht: wat is het moeilijk om goed te leven, ik weet niet eens of ik nu waak of droom. ♦.

Van Hasselt stond op, 't is al laat, Seffe, laten we zien nog wat te slapen. En maak je geen zorgen over je boek, dat komt best in orde.

Ik dank u wel voor alles. Seffe wilde nog wat zeggen, maar hij vond de woorden niet, 't leek hem alles maar een droom. Van Hasselt was al in 't donker bij de deur verdwenen.

Waak ik? Droom ik?

Seffe zag naar de lichte lucht waarin helgeel de maan stond.

Toen sliep hij in.

Sluiten