Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hasselt, d'r uit met die kerel, Seffe, help me, help me» ♦.!

Seffe liet de deur open voor de dokter en vluchtte naar zijn kamer. Uit zijn kast haalde hij de stapel bloknootvellen, frommelde ze ineen en smeet ze in driftige woede over de grond: rotwereld... rotwereld...! Snikkend viel hij neer op bed.

Beneden hoorde hij de booze stem van van Hasselt.

Toen van Hasselt drie weken in een zenuwinrichting lag was er in zijn toestand nog steeds geen verbetering. Seffe hunkerde er naar hem op te zoeken, maar van Hasselt mocht volstrekt niemand bij zich hebben. In afwachting van zijn maandgeld deed Seffe lange wandelingen, het scheen hem dat wandelen hem sterker maakte, het loopen van flinke afstanden gaf hem een bevrijd gevoel, waardoor het leed van de wereld hem minder zwaar drukte.

Hij meed de kale bosschen. Langs het strand, waar niet de beklemming is van straten en huizen maar de wijdsche ruimten van zee en lucht, was het of alle angsten en zorgen plaats maakten voor een weldadige gedachteloosheid. De in de verte zich verliezende lijn

Sluiten