Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

van de doodstraf hoorde heeft het een ernstig mensch van me gemaakt. Hoe kun je nog lachen als je hun lot eenmaal hebt geweten. Ik weet geen zonde zoo erg dat hij de marteling van de laatste nacht vóór de terechtstelling waard is... het grootst denkbare leed op aarde wordt maar door die enkelen geleden.

Seffe, willen we nu een oogenblik aan hen denken?

Goed, Dirk.

Dan moeten we onze oogen sluiten en een minuut niets zeggen. Ik kan wel zoo ongeveer voelen hoe lang een minuut duurt. Vooruit, daar gaat ie...

Seffe deed z'n oogen dicht en zag recht in de oogen van Hanz en Louise. Misschien dat Ze zich nu minder eenzaam voelen in hun dood. Naast zich hoorde hij Dirk even bewegen, maar toen bleef deze ook stil. Het was een minuut van inkeer. Seffe dacht aan hen die reeds jong moesten sterven en aan hen die nu in eenzaamheid wachtten op hun terechtstelling. Hij voelde de regen in zijn hals loopen, maar hij bleef roerloos zitten. Niets mocht hem afleiden. Mijn boek wordt uitgegeven. Als ik geen uitgever vind doe ik het zelf. En Dirk zal ik bekeeren: hij zal mijn apostel zijn.

Sluiten