Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De storm loeide met lange uithalen. Seffe rilde van kou, Dirks minuut duurde lang. Hij opende zijn oogen.♦. en zag met schrik dat hij nog maar alleen op de bank zat. Was Dirk misschien even weggegaan?

Dirk!

Geen antwoord. Seffe peilde het duister met z'n oogen.

Dirk, waar ben je?

Overal stonden vage gestalten die elk Dirk konden zijn. Overal om hem heen was geritsel, de wind rende door de struiken en joeg de regen in z'n gezicht. Een verschrikkelijke angst overviel hem: dat hij in de stormnacht moederziel alleen in het duistere bosch zat. Het donker leek te wemelen van zwarte gestalten, hier en daar en overal! Seffe begon te gillen en sloeg wild om zich heen. En om te vluchten voor de duivel die hem moest hebben rende hij het donker in, dan een pad volgend, dan botsend tegen boomen dwars door schrammende struiken. Hij gilde tegen de storm die boven hem met donderend geraas door de lucht ging. Het donker was eindeloos, achter zich hoorde hij het hijgen van zijn achtervolgers. Seffe gaf zich verloren, hij riep om Marianne...

Sluiten