Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Opeens stond hij op een weg die verlicht was, happend naar adem en schroeiende pijn van de schrammen aan gezicht en handen. Hij was vlak bij huis. Een kalmte kwam over hem en met rustige stappen zette hij zich in tegen de storm die hem bijna omver duwde.

Met bittere glimlach zag hij in zijn optornen tegen de wind de gelijkenis met wat zijn strijd tegen de slechtheid had moeten zijn. Dirk Breitasch was zijn eerste beproeving. Die had hij niet doorstaan.

Voor hij in bed ging bette hij zijn schrammen. Hij droomde al half. Van louter moeheid sliep hij meteen in. Het licht brandde nog 's morgens.

Sluiten