Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

's Avonds kreeg Seffe van zijn vader een brief uit Nice. Zie je wel, jongen, dat diploma's er niets toe doen. De Verburgen zijn bijzondere menschen. Zij hebben geen lesjes van anderen noodig. Zij stoomen op eigen kracht. Op een goeie dag slaan ze hun slag en de wereld staat paf, Hoe dacht je dat ik aan m'n geld kwam? Een Verburg moet z'n kans afwachten, anders niet. Maar dan moet hij ook toeslaan, zie je, anders wordt hij een arme drommel. Stuur me gauw een exemplaar van je boek. Is 't een roman? Zeker een liefdesgeschiedenis. Daar zijn de Verburgen sterk in. Adieu!

Een mensch kan zich vergissen, dacht Seffe. Groeten aan Tilla, op mijn boek kan hij wachten. Nu hij wat gaat beteekenen kan zijn vader wel vriendelijk zijn. Hij voelde zich alleen. Geen vader, geen moeder, niemand. Hij trok zijn jas aan en liep in de stroomende regen naar Marianne.

De gevel van Tine's huis was donker. Seffe liep in de leege straat op en neer. Hu, wat een kou, de regen druppelde langs zijn gezicht. Voor 't eerst miste hij Marianne en was het denken aan haar hem niet voldoende. Hij stond daar in z'n eentje, Marianne was er niet. En

Sluiten