Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen Seffe de breede trappen opliep was het of hij een andere wereld had betreden. Het was ernstig stil in het gebouw. Er hing een sterke lysolgeur. Seffe bleef even staan, en luisterde: het was of in de verte werd gefluisterd.

Op de eerste gang zag hij een man en een vrouw met bezorgde gezichten. Zij spraken met een verpleegster die vriendelijk lachte en hen gerust stelde. Seffe ving enkele woorden op, hij vond het prettig naar die stem te luisteren: ernstig ziek was hij, ja, maar hoeveel maal waren niet menschen gezond hier vandaan gegaan die nog veel en veel erger waren en die de doktoren zoo goed als hadden opgegeven. .. nee, u maakt zich veel te ongerust. Seffe luisterde naar de lieve woorden en alsof ze tegen hem gericht waren voelde hij zich blij.

Hij liep nog een trap op en stond op een lange schemerachtige gang met aan weerszijden deuren. Seffe zag opeens achter al die deuren lichte kamers met witte bedden waarin zieken lagen, stervenden misschien en menschen zooals van Hasselt die beter werden en door de ramen blij naar de wolken keken. Hier waren zij veilig, omringd door menschen die alles deden om hen beter te maken.

Sluiten