Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vergif voor hem waren die het opstandige in hem doodden. Je kon in een boek toch niet petten voor wie het precies bestemd is... maar toch... hij keek naar de bloemen die zij geschikt had...

Er zijn zoo heerlijk veel goede menschen... mijmerde van Hasselt voor zich heen, als je eens denkt dat de armen hier voor niets worden verpleegd... en alle liefdadigheidsinstellingen, die moet je toch ook niet vergeten... hen allen heb je in je boek betrokken, tegen hen allen heb jij je vuist opgeheven, jij Seffe...

Seffe voelde zich alles ontvallen. Hij wist niets terug te zeggen, zijn hersens waren te moe, zijn hart té vol nog van een vreemde ontroering. Maar zijn eenzaamheid was wat grooter geworden: van Hasselt was zijn vriend niet meer... Hij dacht aan het oorlogsvisioen dat hij had gehad toen hij op de gang het gekerm van de zieke hoorde en een woede kwam in hem op tegen van Hasselt die hem verlaten had in zijn strijd voor een betere wereld. Woede omdat van Hasselt hem niet als een goed mensch wilde erkennen. Had hij niet een jaar achtereen hard gewerkt om in zijn boek de menschheid te zeggen dat het zoo niet langer kan, dat er verandering móet

Sluiten