Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen Seffe weg was viel van Hasselt moe neer in zijn kussen.

Ik heb alle idealen in die jongen willen dooden, alleen maar om mijn generatie en daardoor mezelf goed te praten. In het debat met een kind had hij de sterkste willen zijn... Een lafaard ben ik, want in mijn hart geef ik hem in alles gelijk. Maar ik ben oud, ik kan niet meer doen zooals ik wil... Dat kun je alleen als je jong bent. Hij voelde zich verdrietig... waarom had hij zoo gesproken?

Seffe, kon ik het je maar allemaal uitleggen... Hij sliep vermoeid in en droomde angstig tot de zuster kwam.

Boven de huizen was een ijle vrieslucht, de sterren stonden helder. Seffe liep door de drukke straten waar de lantaarns al brandden, hij was vol verlangen. De menschen gingen in een breede stroom langs hem heen, hier en daar groepten ze voor de ramen van een warenhuis of voor bioscopen. Boven het geroezemoes uit belden de trams. Seffe zag de tallooze door de lampen beschenen gezichten en in elk zag hij iets innigs, iets waardoor hij ineens van al die menschen hield. Hij bleef in sprakelooze verwondering staan kijken alsof hij voor het

Sluiten