Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ontmoedigd vouwde Sefïe de recensie ineen. Hij had de stille hoop gehad nu eindelijk eens een goed woord te hooren. De tranen sprongen in zijn oogen. Was dit het loon voor een jaar hard werken, dag in, dag uit, en hoe vaak niet 's nachts? Waarom toch konden ze niet begrijpen dat hij het goede wilde? Maar makkelijk een boek zoo in enkele woorden af te maken, de menschen die het niet gelezen hebben, kunnen het toch niet controleeren. Overgeleverd ben je aan die heeren, die hun werk van tien minuten stellen tegenover het werk van een jaar...

Zou er niet één... niet één recensent zijn die zijn werk begreep... die inzag dat hij het goede wilde, het goede, het goede...?

Beneden hoorde hij het gezelschap Bruutman schateren. Attie's lach gilde hoog boven alles uit. Sefïe voelde zich bitter eenzaam. Hij verlangde naar een mensch. Alleen maar naar een mensch. Die hem begreep en wiens warme hand hij voelen kon. Alles was dood om hem heen.

Buiten begon het te sneeuwen. De eerste vlokken daalden traag alsof ze nog weifelden. De dikke grijze lucht was zwaar bepakt.

Nu moest hij zich maar laten insneeuwen,

Sluiten