Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beneden zich de aarde als een wentelende bol. Hij zag hoe over die bol een licht gleed als daar nooit was geweest en luisterend hoorde hij een fijne muziek in 't heelal. Hij sloot weer de wolken en sliep gerust.

Een ding stond bij Seffe vast: die Landman zou hij vandaag nog spreken. Hij holde de trap af, schoot zijn jas aan en tornde warmblij op tegen de snerpende Noordenwind. De kou beet in zijn gezicht, maar wat drommel, hier liep hij weer: Seffe Verburg, de schrijver van Eer der Menschheid. Heb je die recensie gelezen?

In een etalage zag hij waarachtig zijn boek nog liggen en kijk, kijk, er zat een papieren strookje om met de twee laatste alinea's van de recensie! Hij was zoo dankbaar, zoo dankbaar, hij zou 't aan iedereen willen zeggen. Hij zou van louter blijdschap iedereen de hand willen drukken en in de oogen zien, of ze het wel wisten van zijn boek, dat het zoo'n prachtige recensie had... Maar de menschen liepen hem star voorbij, voor de kou in hun kragen gedoken ... wat is het moeilijk met zooveel vreugde alleen te blijven.

Seffe stelde een programma op: vandaag vragen of Landman hem ontvangen kon en

Sluiten