Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Landman was opgestaan en ging Seffe voor naar de deur. Seffe antwoordde maar wat, verder spreken met Landman was nutteloos: nee, begonnen nog niet, maar ik heb wel plannen...

Nu meneer Verburg, dan wensch ik u het beste, het spijt me zeer dat ik u niet langer houden kan...

Dag meneer Landman...

Op de gang hielp Landman hem zwijgend in zijn jas. Toen zeiden ze elkaar nog eens goedendag en ging Seffe door de geopende deur de koude avondlucht in. Wéér had hij verloren waar hij dacht te zullen winnen. Wat ik ook doe en waar ik ook ga, ik blijf overal alleen. De menschen willen me niet.

Toen hij op het Langeplein aankwam begon het te regenen. Het was vijf voor negen. Seffe ging onder de klok staan en wachtte. Het plein was verlaten, een enkele fietser die zich haastte voor de bui. De steenen glommen al in het lantaarnlicht.

Na vijf minuten begon de regen te stroomen. De menschen vluchtten in de portieken. Seffe bleef waar hij stond. Hij mocht van Hasselt eens misloopen...

Sluiten