Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dan begon ik ineens weer te huilen zonder te weten waarom. Ik verlangde vreeslijk naar je, meer dan ik je nu in woorden kan zeggen, maar toch op een andere manier dan jij naar mij. Ik wilde alleen maar bij je zijn, me klein voelen bij jouw groote gestalte en naar je lieve woordjes luisteren. Je zoudt me ook een enkele keer mogen zoenen, maar vooral zou je me met je sterke handen moeten beschermen tegen allerlei gevaren...

En toen kwam die avond dat je zei dat ik als een sprookje was. Het was het heerlijkste dat je me ooit had kunnen zeggen. Maar ons „museumbezoek" was een groote teleurstelling. Dat café vond ik afschuwelijk, ik kon wel huilen. Je deed wel flink en mannelijk, maar heel anders dan ik gedacht had.

Toen we daarna naar het park gingen, begreep ik dat het „avontuur" pas begon. Ik had er altijd naar verlangd, maar nu het zoo vlakbij was werd ik bang. Er was een stem die zei: daar is het, Marianne, geniet er van... Maar in het donker zag ik het misvormde kindje dat meisjes krijgen die met slechte jongens meegaan.

I

Sluiten