Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Moeder had me dat vroeger dikwijls verteld.

Ik was een kind, Sefïe, en jij al een man. Dat vergat je toen ik je hand moest weg duwen. Je hebt ook niet geweten hoeveel spijt ik achteraf heb gehad en hoe ik verwachtte dat je nog eens...

Kort daarna ben je bij moeder weggegaan. Je had gelijk Sefïe, ze heeft je leelijk behandeld. Moeder gunde me jou niet. Maar mij liet je alleen.

Sindsdien leef ik in verlangen naar jou, altijd naar jou, ik kan het niet langer verdragen zoo ver van je... Dikwijls fantaseer ik dat je bij me doet wat je toen in het park hebt willen doen... maar daarna voel ik mijn eenzaamheid pas goed...

Seffe, waarom leef ik hier opgesloten tusschen vier muren? Waarom heb je me niet weggehaald van de de Kra's, mevrouw Tennema en ook van moeder... al die oude menschen in wier oogen ik steeds het verwijt zie dat ik jong ben en zij niet meer... Ik heb er steeds op gewacht. Zoo vaak meende ik je voetstap langs het huis te hooren. Nu kan ik niet meer. Ik ben zoo bang... zoo bang dat ik

Sluiten