Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

IV

Het Démasqué der Schoonheid vormt niet alleen chronologisch een overgang tusschen Het Carnaval der Burgers en Politicus zonder Partij. De problematiek is ten deele nog duidelijk die van het Carnaval — der Dichters in dit geval. Opnieuw voert hij hier een strijd voor het „vloeiende, ongrijpbare, irrationeele", opnieuw verdedigt hij met romantische geestdrift het stroomende avontuur tegen de gevestigde orde. De apologie voor den puber, voor het rebelsch karakter der schoonheid, tegen de stabiliteit van den senex en den door de aestheten gesanctioneerden vorm — het is, met eenigszins andere woorden, in een ander, beperkter verband en met een ander accent de rechtstreeksche voortzetting van het Carnaval.

Ook de carnavalsmoraal vindt hier een nieuwe toepassing in Ter Braaks verhouding tegenover de aestheten: hij bestrijdt hen voorzoover zij de schoonheid isoleeren binnen het kunstwerk, voorzoover zij blind zijn voor haar betrekkelijkheid tegenover de natuur; hij bestrijdt hen voorzoover zij een specialistische pseudo-metaphysica in

Sluiten