Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

erg uit de hoogte hebben neergezien op den „gewonen mensch" om later in dien gewonen mensch zulk een categorisch programpunt te zien.

Als ik dit soort dingen bedenk, wordt mijn belangstelling voor de theoretische problemen in Politicus zonder Partij voortdurend geringer en, als was ik een tweede Ter Braak, die voor de afrekening, de verzwegen bekentenis groeit. Ik doe het boek als boek dan ook ongetwijfeld te kort door zoo uitsluitend te zoeken naar den man die het schreef, maar indien ergens dan is hier een Rückschlusz von dem Werk auf den Urheber op zijn plaats.

Politicus zonder Partij is een polemiek met zichzelf. Een polemiek met Ter Braaksch fanatisme en laatdunkende felheid gevoerd; om los te komen van zijn geestelijk verleden, om aardsch te worden, gewoon, animaal en plantaardig, ondernam hij den aanval tegen iedere vervalsching door den geest; om te breken met een verouderd elitebegrip zocht hij in den omgekeerden dorpsnotaris naar het genie; om den „geestelijke" in zich te kunnen kelen, vereenzelvigde hij zich met Reinaert en bracht hij tevens den dichter om, alsof niet de dichter veel nader staat bij den gewonen, animalen

Sluiten