Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

konden inleiden. We kwamen min of meer tot de gevolgtrekking: het heeft meer den een eeuw zoo gestaan, dan zal het ook nu nog wel even blijven staan! Na zoo eenigszins aan den aanblik van deze onderaardsche ruïnes gewend te zijn geraakt, kwamen we er toe om eens een nader kijkje te nemen bovenop de puinhoopen, welke de oostelijke gangen aan den westkant versperden. Het ging soms io tot 12 meter omhoog voordat we ter hoogte van het plafond waren geklommen langs de mergelhoopen van tot zandfijnheid verpoeierde mergel, waarin blokken van allerlei afmetingen, tot vele meters groot, waren verspreid, hetzij vastgeklemd hetzij los tegen elkaar op de steile helling liggend. Het was dan zaak bij het klauteren te zorgen, dat er niet het kleinste blokje in beweging kwam, want we waren hierbij druk bezig om het honderdjarig evenwicht te verbreken! En zoo ging het soms ook vele meters boven de oude plafondhoogte uit, over een heuvel heen, weer naar beneden totdat we aan alle zijden den weg onherroepelijk afgesloten vonden.

Vanuit een paar plaatsen konden we wel verder komen en deden wè voornamelijk onze ervaringen op om ons te midden der onheilspellende puinhoopen te bewegen. Maandenlang hebben we daarin op telkens herhaalde „expedities” rondgekropen, al was er toch

BOVEN DE PUINHOOPEN, WELKE DE OUDE, RECHTHOEKIG UITGEZAAGDE MERGELGANGEN GEHEEL GEVULD HEBBEN, SPANNEN ZICH DE NATUURLIJKE GEWELVEN, DIE DE BOVENLAGEN DRAGEN.

Sluiten