Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zaaiing leveren deze een groot percentage kleinbloemige nakomelingen. De bloemen van Slangekruid zijn in knop rood, geopend kobaltblauw; planten met blijvend roode, rosé of witte bloemen zijn vrij zeldzaam.

Het Boschvergeetm ij n i e t j e (Myosotis silvatica) is inheemsch aan boschranden en onder struikgewas in ’t krijtland, daarbuiten alleen op sterk kalkhoudende grond tusschen Bunde, Geulle, Elsloo, Stein, Meerssenhoven, Itteren,

Borgharen. In het buitenland schijnt het ook op zandgrond te

groeien. Planten met witte of rosé bloemen zijn hierbij niet zeldzaam; daarentegen vindt men maar hoogstzelden struikjes met de helft kleiner bloempjes.

Bitterzoet (Solarium dulcamara). Deze heel gewone plant zou ik niet behoeven te noemen, ware het niet, dat ze in de Nederlandsche flora’s als moerasplant geboekt is. In Zuid-Limburg komt ze overal op de krijtheuvels voor, meestal in de vorm villosissima met van onder heel fijn behaarde bladen. Sterk ruw behaarde planten zijn alleen aan de zeekust in Zuid-Europa inheemsch. Langs den weg van Groot Lanaye naar Eben-Eijmael komen ook witbloeiende struiken voor. De bladen kunnen aan dezelfde struik geheel gaaf of 3- tot 5-lobbig zijn of zelfs met een tot vier nevenblaadjes. Of de groene met een fijn wit randje omzoomde knobbeltjes aan den voet der kroonslippen als honigmerk dienst doen, staat nog niet vast. Men ziet allerlei insecten op bezoek. De naam Bitterzoet komt hiervandaan, dat het loof bij het kauwen eerst bitter, daarna zoet smaakt; door de ferment werking van het speeksel wordt het solanine gesplitst in een suikerstof

ZAADJE VAN HONDSTONG.

Sluiten