Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en daardoor, ach, aan indringend gevoel, wat klein van geest geschapen en wat koel. Elk onzer vastgehaakt in eigen recht,

noemend te snel den ander dwaas of slecht wanneer die anders overbuigt dan hij... zoo zijn we; elk onzer, te licht zich verstijvend in zijn eigen goed

en den makker van gistren schier ontlijvend wanneer die, van binnen uit, anders moet.

KOOR (muziek)

Ja zoo zijn we: een volk, niet zeer bemin'lijk,

maar allerminst versmaadlijk,

in zijn kern, naar ik gis, nog gezond,

en levenskrachtig;

allen, van donker tot hoogblond;

en o, misschien, zelfs nog drachtig

van iets groots...

SMEEKENDE STEMMEN (muziek)

Eén worden', vereenen!

Niet langer zoo alléén blijven,

lang alleen zijn doet verstijven,

zoo in ons zelve' opgesloten,

eigenrechtig - verdroten.

Is er niemand die ons wil helpen naar elkaar toe te groeien in waarheid, niet in schijn?

Verdeeldheid vreet in ons, een scherpe pijn... Wij willen zoo graag uit één stengel bloeien, drinken 's levens water uit één bron...

Is er niemand die het ons leeren kan ?

Sluiten