Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen zei de soldaat Johan uit den grond van zijn hart:

— Zij zullen niet terugkomen.

En op een morgen werden de tenten op wagens geladen en de trompetten bliezen uitdagend, zoodat de paarden warm werden en steigerend hinnikten. Lieven en Johan gingen in 't gelid staan en naast hen kwam pater Bruno die zijn lenden met een ruk nauwer omgordde, zijn pij van zijn voeten wegschopte en rondkeek alsof hij een wapen zocht voor zijn handen.

— Ik vecht voor Gent, riep Lieven.

— Ik vecht voor allen die op dezelfde aarde in dezelfde taal bidden, riep pater Bruno.

— Ik vecht voor de aarde en de boeren die erop wonen, zei de soldaat Johan.

En te midden van het rumoer achteraan, waar grijsaards en vrouwen de legerplaats afzochten, stelden de scharen zich op marsch. Bourgondiërs en wapenlieden uit de Duitsche streken en ook mannen uit de steden Brugge, leper en Gent. En deze laatsten waren het minst luidruchtig.

En zoo kwamen zij in een streek waar lichte heuvels van afstand tot afstand zich boven de velden verhieven. Honderd ruiters

De soldaat 11

Sluiten