Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kenning over het schamel meubilair van deze kamer, die eigenlijk „het atelier" heette.

Eens was dit het atelier geweest van oom Emile over wien niet meer gesproken werd. En alles stond er nog als hij het had verlaten, welhaast 15 jaar geleden nu. Het was zeker niet uit piëteit, dat Oma hier niets veranderd had. Ze had immer een heilzame vrees gekoesterd voor dezen onbegrepen zoon. Nooit had ze zich maar bij benadering een voorstelling kunnen maken van wat Emile, indien gedwarsboomd, zou kunnen doen. En deze vrees voor Emile hield er haar van terug iets aan de kamer.... aan zijn atelier.... te veranderen. Nog, na 15 jaarj vreesde ze, dat Emile zou kunnen terugkomen en iets onbevatbaar verschrikkelijk dóen, als hij zijn nest verstoord vond.

Hier blijf jullie vandaan, had hij indertijd bevolen, je raagt zelfs geen spinneweb —, en alleen heel tersluiks, als hij zeker niet thuis kon komen, was er bijwijlen een enkel spinneweb geraagd.

Spinnewebben ragen kon nu wel-is-waar openlijk en op geregelde tijden gebeuren, maar Emiles schildersezel stond nog als hij hem verlaten had, daar waar het volle licht erop viel. Nog stonden de paneeltjes tegen den wand geschaard, den onbeschilderden kant naar voren. De krijtteekeningen bleven tegen het houten beschot geprikt, zelfs die, welke Oma onbehoorlijk vond, de wrakke rieten leunstoel stond voor de schragentafel en op die tafel lagen de tubes verf. . . . nieuwe glanzende

Sluiten