Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en half opgebruikte, met verf besmeurde. Alleen het palet had Oma laten reinigen. Toen Emile een jaar of drie weg was, had ze de meid naar boven gestuurd om het te halen en haar gelast het grondig af te boenen. Het gevoel, dat dit vieze ding met de kleverige, half uitgedroogde hoopjes verf zich in haar schoone huis bevond, had haar nachten uit den slaap gehouden.

Nu lag het palet, schoon, vaalbruin, alleen nog een beetje vlekkerig, op de tafel naast de tubes.

Stance kende dit zoo goed, dronk het gretig in en snuffelde met welgevallen den geur van verf en terpentijn op, die altijd nog in de kamer hing. Dan stond ze voor het uitspringend dakraam en zag de wijde wereld.

Ja, hier zag je, dat de wereld wijd was en misschien was het daarom, dat ze zooveel van de zolderkamer hield. Overal elders, al waren de kamers nog zoo ruim, gaf het huis haar een gevoel van benauwende, opdringende engte. De donkere, massieve meubelen, die zoo minutieus moesten worden gereinigd, schenen altijd den boozen lust te koesteren haar te omsingelen. Het stervend licht woog zwaar. De lucht was duf en dik. De menschen, die ze ontmoette, schenen de engte van de wereld te demonstreeren door de behoedzame voorzichtigheid, waarmee ze hun kleine levens leefden, of ze vreesden dat elk groot gebaar iets omver zou kunnen werpen. De straten van de stad waren nauw en bochtig en was er een leven buiten deze kleine stad bereikbaar? Als ze voor het dakvenster stond, zag ze over dit alles

Sluiten