Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat ze „chineesch" vond. De kleine lichten langs de kade weerspiegelden in het donker water. Ze vloeiden uit tot lange, gouden toortsen, die diep onder water te branden schenen. En er was een verlangen in Stance zich te laten glijden langs dit licht naar de diepte, waar de andere wereld zou zijn. Het was hetzelfde verlangen, dat haar trok naar den verren, blauwen horizon.

Ze glimlachte en dacht nu ook aan Jetjes fluisterwoorden : liefde . . . . vrijen trouwen en kinderen krijgen. Jetje zei, dat ze wist en het zou wel waar zijn, wat ze vertelde, dacht Stance. En tegelijk wist ze heel zeker, dat het „niet waar" was, niet waar kón zijn.

Het was een vreemde gedachte, dat dingen, die er zeker waren .... die je alle dagen zag ... . die je voelen

en tasten kon toch tegelijk „niet waar" konden

zijn. Maar je kende den boom immers ook niet, voor je binnen in zijn groene kruin had meegewiegd. Je moest ook het hart van het leven kunnen vinden .... er binnen in komen, voor het wezenlijk en echt werd.

Liefde dat was een woord. Het was ook een verlangen .... een verte, die lokte.

Het was niet het gefluister van Jetje. Het was ook niet, waarover in boeken geschreven stond. Dat waren verhalen .... alleen maar verhalen.

Stance wendde zich af van de herfstig-onstuimige wereld daarbuiten en knielde bij den muur, waar de paneeltjes stonden, den beschilderden kant naar binnen.

Zij had geen herinnering aan oom Emile. Zij kende

Sluiten