Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

paard met eenig savoir-vivre moest dit ongetwijfeld inzien.

Evenwel, Oma laat het op savoir-vivre van de paarden liever niet aankomen. Ze bestelt den dikken Bruin, die so wie so aan hollen niet denkt.

Het is niet ver naar De Hoven, maar Oma loopt slecht. De hoeven van Bruin ketsen op de ronde keien van de kade. Het water van de rivier staat hoog, maar is zeer blank en effen en lichtend nu. Het is druk op straat van menschen, die van het mooie weer en den zondag profiteeren, om een wandeling te doen. Op de schipbrug moeten ze stapvoets rijden achter het schuifelend voetgesliffer aan. Even spant het grove paard zijn spieren, als ze de ... . door het hooge water vrij sterke .... helling van de brug opgaan. Dan denderen ze omlaag en de menschen wijken ijlings opzij.

Het vele blanke licht, dat, neervallend van den blauwen hemel en opstralend van het flikkerend water, tot een verdubbelde helheid schijnt samen te vloeien, knipt alles, wat er in staat uit, als een scherp omlijnd silhouet: de menschfiguurtjes, de boomen, het ijzerwerk van de spoorbrug verderop, de masten en het touwwerk van de schepen aan de kade. Het doet iedere verte nabij schijnen. Het maakt het kleurige kleuriger, het zwarte zwarter. Het onderlijnt de tegenstelling tusschen de jongheid van Jetje en Stance op de eene, en de oudheid van Oma en Papa op de andere bank van het rijtuig. Het is stralend, dit licht, en meedoogenloos. Het legt een diepen,

Sluiten