Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat juffrouw Marens hem in het geheel niet kende en dat het onmogelijk was, dat ze nu al zijn gevoel beantwoordde. Of. . . . of. . . . hij keek wanhopig langs het gezicht van den notaris heen naar een gravure aan den muur tegenover hem, die ook al bleek in het groene fluïdum te zwemmen scheen .... wat stelde ze voor? Saters? Het laatste oordeel misschien? . . . . Hij kon het niet goed onderscheiden, maar de plaat kwam hem voor van een grimmige boosaardigheid te zijn. Waarom hing de man zoo'n ding hier? — of. . . . of. . . . — met een uiterste wilsinspanning hernam hij het meesterschap over zijn in verwarring wegfladderende gedachten — of notaris Marens er bezwaar tegen had, als hij trachtte de genegenheid van zijn dochter te winnen.

Notaris Marens zei niets. Hij nam een vouwbeen op en zijn dunne, gele vinger deed eenige malen de punt terugflappen. Soms was er even een scherp geluidje, als zijn nagel het ivoor raakte.

Hij rekende. Wat kon hij anders dan rekenen? Hij telde de pro's op en trok de contra's af. Een nette, ordelijke rekensom. — Goede toekomst.... zal het wel tot iets brengen .... hoewel niet tot zoo veel als hij zelf denkt.... al te eerzuchtig is ook een handicap .... Berkhof.... naam, die niets zegt.... vader dominee, geloof ik ... . een beetje geld van moeders kant.... niet veel.... een Groningsche of Friezin .... Sjollema of Heeroma of zooiets .... enfin, wat is familie? .... de capaciteiten van den jongeman wegen wel op tegen

Sluiten