Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de beslissing aan Stance te laten. Dan had hij den huwelijkscandidaat kortweg afgescheept met de mededeeling, dat zijn dochter veel te jong was. En Stance had hij zoo noodig uit logeeren gestuurd. Maar dit was niet zoo kwaad en de heimelijke zorg, die Stance hem baarde, was oorzaak, dat hij haar wel graag getrouwd zou zien. Ze was niet overmoedig. Ze zou zich aanpassen, wanneer men slechts den vorm boetseerde, waarin ze zich te voegen had. Een huwelijk .... een vorm .... en de uitkomst van een rekensom. Wel, wat zou een verstandig en zakelijk man er anders in kunnen zien?

Gerard Berkhof realiseerde met eenige moeite, dat hij bereikt had, wat hij wenschte .... de toestemming van den vader. Hij vóelde zich volmaakt verslagen.

— Dus — bracht hij tenslotte uit, — dus mag ik hopen? —

— Tja — zei notaris Marens lakoniek, — tja, hópen. .. welzeker. —

Stance zal hem niet nemen, peinsde hij. Een kwast en vervelend, deze huwelijkscandidaat.

Toen de massale deur van het notarishuis zwaar achter Gerard Berkhof was dichtgevallen .... toen hij eenigszins overhaast de treden van de hardsteenen stoep was afgedaald en in de, als een steeg zoo nauwe, sombere straat stond, waar de plechtige heerenhuizen elkaar enkel maar getroffen schenen te hebben voor een heimelijke samenzwering .... toen had hij eenige moeite de stukken van zichzelf weer aaneen te passen tot den

Sluiten