Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kris-kras .... kris-kras .... de schaatsen .... en toen, onvatbaar als de overgang van waken in slapen, de overgang naar het niet meer weten van haar en hem. Alsof ze in zich een handeltje verzette en ze was niet meer Stance Marens en hij was niet meer Mr. Gerard Berkhof. Ze was nog slechts vrouw .... kleine vrouw. . . . en hij was hoog boven haar de groote, sterke man en alle bedenkingen vielen weg .... er was alleen nog de zaligheid van de overgave .... van het klein en afhankelijk zijn.

Een golf van warmte doorstroomde Stance. Ze had zich willen laten bedelven nu door dat groote, onpersoonlijke manwezen boven haar.

Kris-kras .... de schaatsen .... niet spreken nu ... . enkel voelen .... hoe goed het was ....

Zoo was het teruggekomen .... vele namiddagen .... als de schemering viel over de ijsbaan .... en de menschfiguurtjes ver en schimmig begonnen te lijken .... en het rhythmisch kris-kras der schaatsen oppermachtig. Nu had ze wel het samenrijden met Gerard Berkhof gewenscht, nu had ze bewust in zich dat handeltje verzet, waardoor ze als het ware hun beider persoonlijkheid uitschakelde.

Kris-kras .... der schaatsen .... een kleine vrouw.... een groote man .... en anders niets .... je wiegde als in de groene boomkruin ....

Als Gerard Berkhof dan zijn woorden had doen vallen in de diepte van haar verzonkenheid .... woorden als

Sluiten