Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu kan ik het niet meer begrijpen. Eens .... een enkel oogenblik .... heb ik een heel hel licht gezien. Dat was, toen ik zoo lang gekeken had naar het portret van oom Emile. Ik wist toen : zoo is liefde .... het matelooze, dat reikt tot den blauwen horizon. Ik weet het nu niet meer. Eens was er een kille, groene poel rondom me en ik was radeloos bang daarin weg te zullen zinken. Waarom was ik toch zoo bang? Nu ik niet meer voelen kan hoe vreugde is, ben ik ook voor niets meer bang. Ik weet het allemaal niet meer. Nu ben ik getrouwd. Eigenlijk kan me niets meer gebeuren. Misschien alleen nog, dat ik weer wakker word. Is het treurig .... als je wakker bent? Dat heb ik toen ook

gevraagd .... aan het portret van oom Emile.

* *

*

In de groote logeerkamer is Stance met Jetje en nicht Line, om haar bruidsjapon te verwisselen voor een reiscostuum.

— Zwaar is zoo'n jurk — zegt Jetje en houdt de satijnen japon met beide handen omhoog. Het is tegelijk een coquet probeeren, hoe de blanke bruidstooi haar zou staan. Ze kijkt langs zich neer en dan snel in den spiegel, om het effect te bewonderen. — Voel eens — zegt ze tegen nicht Line.

Die pakt de jurk aan of ze er angst voor heeft en houdt haar ver van zich af. — Ja —, zegt ze kort en

Sluiten