Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

al belooft die ook warmte. Eerder vergroot ze den afstand tusschen hem en haar nog een beetje. Ze trekt haar knieën op, tot ze nog maar een klein hoopje mensch is met een koud rood neuspuntje en twee donkere vlechten met roode strikjes aan de einden. Al haar bewegingen zijn uiterst omzichtig, erop berekend den manberg niet te wekken.

Ze kijkt naar hem over haar schouder. Het is een wonderlijke blik, waarmee ze hem beziet; bijna medelijden, bijna minachting, bijna afschuw. Naar niet één mensch heeft ze vroeger ooit zoo gekeken. Er is ook nooit een mensch geweest, die zich zoo heeft prijs gegeven voor haar. De drie gevoelens strijden om den voorrang .... medelijden.... minachting.... afschuw . . . .; niet een van de drie is sterker dan de anderen. Ze maken haar blik troebel, versluierd, onklaar . . . medelijden, minachting, afschuw. Ze hangen in haar oogen als zware flarden van mist op een windloozen dag. Deze man .... haar man .... de man, met wien ze getrouwd is.

Dat een man met zoo'n schaamtelooze openhartigheid te voorschijn kan treden uit de beschuttende verhullingen van veinzerij .... in den nacht. Dat hij het eensklaps niet meer noodig vindt zichzelf te verbergen .... dit poover zelf.... in den nacht!

Men zou toch deze praktijk der liefde met eenige reserve kunnen beoefenen? Zoo heeft ze het zich voorgesteld .... een hoffelijk ceremonieel. Men hoefde

De Blauwe Horizon 5

Sluiten