Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toch zoo klakkeloos niet zijn naakte begeerte te toonen? Het was, alsof iemand plotseling met zijn handen zou zijn beginnen te eten. Het was, alsof iemand, die je altijd met een pruik had gezien, die eensklaps af zou zetten. De reserve, die ze voelde als een noodzakelijkheid in haar verkeer met menschen was plotseling weggevallen. Een gemeenzaamheid, waarvan ze huiverend terugschrok, was ervoor in de plaats getreden.

Niet de begeerte zelf — niet het enkele feit van het eten met de handen of het afzetten der pruik — had haar zoozeer ontdaan, maar dat het Gerard Berkhof was .... de zijzachte, overhoffelijke, die hiertoe in staat bleek.

— Het moest zoo beschamend zijn voor hem —, had ze gedacht, — den volgenden dag. Maar den volgenden dag had hij, naar het scheen zonder de minste gêne, weer overgeschakeld naar den salon-Gerard Berkhof. En zoo bestonden ze naast elkaar, de dagelijksche en de nachtelijke Mr. Berkhof en ze schenen, zooals het het bijbelwoord aan de linker- en de rechterhand gebiedt, van elkaar niet te weten, wat ze deden.

Straks zou de dagelijksche Gerard Berkhof ontwaken en zelfs de gewoonste woorden, die hij sprak met zijn aangebeden vrouw, zou hij een intonatie van uitgelezen hoffelijkheid weten te geven. En in den nacht zag ze dan de andere Gerard Berkhof, een wezen als een gulzige, hulpelooze zuigeling, heelemaal in de macht van zijn begeeren, dat geen plaats liet voor eenig ander ge-

Sluiten