Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wellustige streeling. Ze laat er zich door koesteren als

door de warmte van het dekennest. Even is er niet anders

f

dan deze goedheid.

Zoo heeft ze op haar huwelijksreis „des confitures" besteld. En ze heeft de zoete vruchtjes in hun suikerstroop gegeten bij de knapperige Fransche broodjes en ook wel zoomaar zonder brood. Nu eindelijk eens „des confitures" zooveel ze wou. Tegen het einde van de reis is ze weliswaar iets minder dol op de zoete confitures geweest, maar ze heeft dan toch voor eenmaal „de overdaad" gekend. Dat was ook iets.

Het carillon begint te spelen. Het is, of zelfs de melodie bevroren is, denkt ze. Verbrokkeld, noot voor noot, rolt ze aan. Helder en hard, of iedere toon een knikker van ijs was, die tegen het vensterglas geworpen werd.

Ze telt aandachtig de slagen. Zeven. Zeven uur dus, want dit was heelslag. Om halfacht moet Gerard op. Nog een half uur heeft ze voor zich zelf. Als hij nu maar niet wakker wordt!

De zware, altijd wat loome leden, sluiten zich over de donkere oogen. De wimpers trillen even na. Dan liggen ze stil in de schaduwige buiging van de wangen. Ze zien er ontroerend uit, zacht, even omgekruld en op een of andere manier zoo argeloos vertrouwend, zooals ze zich daar hebben neergevleid.

Ze slaapt niet.... Stance. Geluidloos en heimelijk komen achter haar gesloten oogleden de droomen aangegleden. Niets dan een enkele trilling van de wimpers

Sluiten