Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het ruw geschetste schema der liefde toegeëigend. Ze hebben het bijgewerkt. Het is een schoon mozaiek geworden van sierlijke lijnen en kleuren, die terzelfder tijd teeder en hartstochtelijk zijn. Kleuren, die van teederheid tot hartstocht stijgen en van hartstocht in

teederheid vervloeien.

Achter de gesloten oogleden doemt die andere wereld op. Er is een Parijs. Het is in het geheel niet het Parijs, dat ze op haar huwelijksreis bezocht. Niet eenmaal heeft ze in dat Parijs getracht het andere te vinden. Het is zelfs niet in haar opgekomen, dat het er zou kunnen zijn.

In haar droomen is een parelgrijs Parijs. Er zijn hooge huizen, oud en teer van tint, lichter dan de huizen in een Hollandsche stad, en hellende straten met ongelijk plaveisel. Het is als een stad op een berg. Hoe hooger je stijgt, hoe blanker het parelgrijs licht wordt, alsof de glans .... de klaarte bovendreef.

Er is een muur van brokkelig verweerde steenen, waar overheen de bloeiende seringetakken hangen .... zware, geurende, lila trossen.

Ze hangen zoo laag, dat je ze aan kunt raken met je hand. Soms drijft ook uit den geheimzinnigen tuin, die achter dezen ouden muur is, jasmijngeur aan, zoet en nachtelijk. Een andermaal de zware geur van hyacinten, een breede, trage vloed, waarop je je kunt laten drijven. Misschien is deze tuin een kloostertuin. Misschien ook niet. In ieder geval is in het hart van het

Sluiten