Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ziel van deze droomvrouw is Stance' eigen verlangen naar den verren .... den onbereikbaren blauwen horizon, naar het goede leven, waar werkelijkheid en droom als hemel en aarde aan den horizon te zamen zouden vloeien.

Stil ligt ze ... . muisstil ligt ze in het echtelijk bed. Alleen trillen soms de donkere wimpers, die zich zoo vertrouwelijk in de buiging van de bleeke wangen hebben gevleid. Haar armen heeft ze om haar eigen lichaam geklemd, stijf, zoodat het pijn doet aan haar borsten. Het even vlijmen van die pijn geeft haar droom de intensiteit van het zeer werkelijke.

De andere vrouw klimt de trappen op van het hooge huis. Ze heeft een ijl gevoel van blijheid. Het is, of deze blijheid haar zonder inspanning stijgen doet. Vele trappen. Nu is ze in een kamer. Het ruikt er als in de zolderkamer naar verf en terpentijn. Er staat een schildersezel. Het licht is klaar en tintelend hel, of het regelrecht van den hemel hier binnenviel. Als je voor het breede raam gaat staan, zie je uit over het parelgrijs Parijs. Het ligt beneden je ... . een groote stad van daken en torenspitsen, gebed in glanzende, sluierdunne nevelen. Het is, of deze stad niet op de aarde is gebouwd, maar in de hemelen zweeft. De zon zal gaan schijnen. Bijna schijnt ze. Ze schijnt al, maar de ijle nevelen zijn niet weg. In de vensterbank bloeien roode bloemen.

Dan is er de man, de oom Emile van het portret.... de half treurige, half wilde oogen, de smalle mond als

Sluiten