Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

enkele stabiliteit. Heel vreemd ! Of je losliet en vallen ging, maar langzaam, want je had geen zwaarte en zoo kon de val even goed overgaan in een stijging.

In het begin had ze zich afgevraagd, waarom ze zich toch niet verzet had, toen Gerard dit huis wilde koopen. Het leek in een ravijn te liggen. Om het huis was een lage en vochtige tuin, waarvan de aarde zeer zwart en vettig was. Of het niet meer aarde was, maar iets anders, veel zwarters, kleffers, hatelijkers. De kleur en de substantie van deze aarde deed Stance aan vette zwarte spinnen denken, spinnen, die in holen leefden. Ze griezelde ervan. Soms was ze 's nachts gillend wakker geworden, omdat ze van deze spinnen gedroomd had.

Twee oude, knoestige lindeboomen groeiden in den tuin en een kastanje en veel heesters. Er was maar één groot, stervormig bloemperk.

Gerard Berkhof had zich aangetrokken gevoeld door de landelijkheid van het geval: het breede, lage, witte huis, omringd door den ruimen, lommerrijken tuin. Van een gedegen, statige landelijkheid was het. Dat de stad het zoo opdringerig dicht genaderd was, kon het hautain negeeren. Het was Gerard Berkhof, of hij met den aankoop van dit huis iets veroverd had, dat hem tot op dit oogenblik snood onthouden was, te weten een familiegoed. Hij had het gevoel door deze transactie uit de huid van den eenvoudigen domineeszoon in die van den aristocraat te zijn geglipt.

Dat het huis wat groot was voor Stance en hem ....

Sluiten