Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

soit ! Ze zouden niet altijd met hun tweeën blijven. Het was een huis, om een gezin te stichten. Hij keek er Stance eenigszins twijfelend op aan. Wel, wat zou zij op een gezin tegen kunnen hebben. Hij wénschte een gezin te stichten. Het was zooiets als het grondvlak, waarmee je in het leven stond. Hoe grooter dit grondvlak, hoe steviger je stand .... hoe moeilijker het viel je omver te werpen.

Dat het huis wat somber was .... soit! Familiegoederen hadden van die eigenaardigheden. Deze had overigens het voordeel meegebracht, dat hij zich nu voor een zeer schappelijken prijs eigenaar eener „heerenbehuizinghe met grooten tuin" mocht noemen.

— Alsof je in een put woont —, had Stance gedacht en het verlangen naar een verte scheen als een gevangen vogel in haar oogen te fladderen. Hier was geen verte. De straat, die hellend opliep naar de spoorbrug, was voor en opzij veel hooger dan de tuin, die daardoor den indruk maakte een ravijn te zijn op den bodem waarvan dan het huis lag. Evenwijdig met de verhoogde straat liep de nog veel hoogere spoordijk, waarover de zware treinen raasden. Dan trilde het huis en in het begin was het Stance geweest, of de treinen over het huis reden en het weldra met hun zwaarte verpletteren zouden. Ook hiervan had ze soms moeten droomen .... dat het zwarte en geweldige dreigend aan kwam stormen .... dat ze hulpeloos in de diepte lag, terwijl boven haar het geweld was van een instorting.

Sluiten