Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woorden van sentimenteele conventie aanvatte .... onze lieve dochter.... het zonnetje in ons huis.... die we noode zullen missen ....

— Een moeder .... een kind. Nee, het is niet eerlijk. Ze kan immers geen moeder zijn. Waarom moet ze dan een kind krijgen? —

Dan hebben op eenmaal haar gedachten die snelle zwenking gemaakt, flitsend als een vogelzwerm van schaduw naar licht.

Maar ze draagt nog de vreemde groote woorden .... een moeder .... een kind ....

— Kan de andere vrouw het kind krijgen? —

Haar handen rusten nu werkeloos op het witte tafellaken. Ze zijn buitenwaarts gewend. Ze liggen daar, alsof ze ze vergeten had. En haar starende blik is leeg en zonderling kleurloos. Zoo zou een blinde kunnen staren of een doode naar verten, die zienden en levenden ontgaan. Men zou kunnen schrikken van dezen leegen blik. De gedachte : — Kan de andere vrouw het kind krijgen? —

Men moet zich aan niets meer vast willen houden. Men moet zonder zwaarte zijn. Men moet in de oneindigheid zweven zonder te weten van stijgen of dalen .... van opgang of val.

De andere vrouw .... de vrouw van oom Emile in het parelgrijs Parijs .... die de trekken van Emilie Chartres heeft en wier ziel je eigen verlangen is, dat reikt naar den blauwen horizon.

Sluiten