Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

donker en verward is. Iedere weg schijnt naar de catastrophe te leiden.

— Nu is er geen uitkomst meer mogelijk —, denk je. — Nu zal het gebeuren. Hét.

En dan komt de goede tooverfee en alles wordt ongedacht nog goed.

Als — het — kind — straks — loopen — kan —

Nee, nee, nee. Zoo waar mag het niet worden. — Het is weer of rondom haar de vijandige machten ineengehurkt zitten en schuifelend opdringen en in nauwer en nauwer kring haar insluiten. Willen ze het haar dan heelemaal onmogelijk maken?

Laat het weg zijn ! Laat het niet waar geweest zijn ! O toe, laat me vrij !

Effen, spiegelend glad ligt het water, bronsgroen van de weerkaatsing der zware kastanjeboomen aan de overzij. Het staart niet meer als in den winter broedend in zijn eigen zwarte diepte. Nu bergt het onder een ondoorgrondelijken glimlach het donker geheim, dat op zijn bodem verzonken ligt.

De sfeer van mysterie, die over dit water ligt en die Stance eerst beangstigd heeft, doet haar nu bijna weldadig aan. Hier geldt niet de werkelijkheid van alle dagen en alle menschen. Wat alle menschen zeker weten en waaraan je zelf soms ook gaat gelooven, omdat alle menschen het zoo zeker weten, valt hier uiteen. De realiteit, hun realiteit, glijdt hier weg. Niets schijnt meer heelemaal reëel, zelfs niet het kind, dat je in je

Sluiten