Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo intens als bij het zien naar het kind. Een zich verwijderen van de uiterlijk waarneembare wereld, alsof deze voortdurend op rolletjes stond en dreigde weg te

glijden naar het onbekende een uiteenvallen van

deze wereld tot losse stukken, die geen samenhang meer schenen te hebben met haar of met elkander. En juist de meest nabije wereld — het huis, de menschen met wie ze dagelijks verkeerde — viel het eerst uiteen.

Soms had ze een gevoel, alsof het hagelde. Want deze van haar wegglijdende wereld stortte zich tegelijkertijd, hard, pijnigend, op haar. Ze werd erdoor verlaten en door getroffen tegelijk.

Ze vreesde dit gevoel en toch was er een macht, sterker dan haar wil, die haar dwong de proef te herhalen haar blik te richten op het gezichtje van den

baby .... op Gerards verzorgde, blonde hoofd tegenover haar aan tafel met de, voor een zakenman iets te lange haren en de, voor een poëet te massieve, gestadig malende kaak .... op het glimlicht in de buikige latafel met de koperen ringen .... op haar eigen gezicht in den spiegel soms. En dan kwam onvermijdelijk het

oogenblik, dat ze dit niet meer herkende dat ze

niets meer herkende, wanneer ze hulpzoekend rondkeek .... dat de gansche wereld een gebrokenheid scheen van gladde, bevroren onbeschrijflijk zelfgenoegzame hagelkorrels, die op hetzelfde moment haar uitstootten en zich op haar stortten, of ze in blinde haat haar — de uitgebannene — wilden vernietigen. Als

Sluiten