Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Was het daarom geweest?

Had ze zich misschien zóó licht gevoeld, dat het haar niet gansch en al onmogelijk voorkwam, dat ze eens nog op weg zou gaan naar den verren, blauwen horizon ?

Ze wist het niet meer.

Er was een moment geweest, waarop het verlangen de oogen op te slaan dat andere verlangen ze voor eeuwig gesloten te houden, had overwonnen.

Misschien had de onrustig om het huis warende herfstwind haar aarzelenden wil tot leven opgestuwd.

Toen ze haar oogen opende, zag ze de takken van den lindeboom geheel ontbladerd tegen een lucht als een reliëf van wit op blauw. Een klaarheid hing in de kamer, zooals ze die den heelen schemergroenen zomer niet gekend had en die zich scheen te concentreeren om de witte wieg.

En op het oogenblik, dat ze deze reëele klaarheid zag, zoo intens in de doorbrekende middagzon, dat ze erdoor herinnerd werd aan het intense schreigeluidje van den pasgeboren baby, op dat oogenblik voelde ze zich haar beetje levensmoed ontzinken. Zoo onbegrijpelijk véél-eischend was het leven.... zoo onbegrijpelijk véél moed vroeg het.... zoo schel was het, dat ze zich er moedeloos van afwendde naar den muur.

Maar met dat eene oogenblik van terugverlangen, met dat eene moment, waarop ze popelend en bevreesd voor het leven had gestaan als indertijd voor de gesloten deur van oom Emile's zolderkamer, had ze de mogelijk-

Sluiten