Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heeft ze zijn kind gedragen. Het is hem een stille voldoening geweest, toen het kind, dat ze te dragen had, zwaarder en zwaarder werd. Misschien heeft hij heimelijk gewenscht, dat het haar zou dooden. Zijn kind, dat haar doodde .... zou het niet zijn uiteindelijke overwinning geweest zijn?

In de vreugde over de geboorte van het kind heeft hij voor een oogenblik alle wrok vergeten. Wat zij aan moederlijke bewondering te kort schiet, vergoedt hij in vadertrots. Hij is onmatig trotsch op zijn zoon, den kleinen Johannes Berkhof. Tegen hun tweeën zal de groote Johannes, daarginds in den hemel, het nu eindelijk wel af moeten leggen.

Evenwel, als naast zijn trots weer wat ruimte overschiet voor andere gevoelens, ontdekt hij Stance, zijn vrouw, ook hier niet aan zijn zij. Ergernis stapelt zich op ergernis. Waarom is ze zus, waarom niet zoo? Die vervloekte Marenstrots. Die vervloekte Marensglimlach. Hij begint haar op korzeligen toon verwijten toe te voegen over de huishouding, die niet bestierd wordt zooals het behoort, over de meiden, die ze te veel vrijheid laat, over het eten, over haar zwijgzaamheid.

Het raakt haar niet. Het duurt zelfs geruimen tijd, voor

het tot haar doordringt, hoezeer hij zich geërgerd voelt.

Nu ja, ze zal erom denken . . . goed, goed ... al goed.

Als hij de deur met een klap heeft toegeslagen, moet ze zich bezinnen, waarover hij nu ook weer boos is geweest.

Sluiten