Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoe waar. Het is maar zelden ontoegankelijk en in geen geval zoo nukkig vijandig als het nevelland. Wanneer de droom haar een enkele maal niet op wil nemen, kan ze zich altijd de vroegere droomen herinneren. Ook daarin is zoetheid en soms, een ouden droom herdenkend, is ze ongemerkt in den nieuwen getreden.

Het parelgrijs Parijs.... de man.... de andere vrouw .... het hooge venster, waarvoor steeds andere bloemen bloeien, die de kleur hebben van haar droom,

blank of rood of violet of avondlijk blauw de

lichtflonkering .... de fluweelen nacht.... de heimelijke tuin en de kleine vogel, die zoo extatisch zingt, dat je steeds weer denkt, dat het zijn kleine, warme lijf

zou kunnen breken.

Soms spreekt zij, die de andere vrouw is van het leven in dit lage huis alsof het een donker sprookje was, waarvan ze vertelt, of een verre herinnering.

— Weet je liefste, er is een laag huis met een schemerigen, groenen tuin. En achter den tuin is het water. Het is stil en diep. Over de houten beschoeiing glijden

de lichtgolfjes eindeloos. Ze komen van nergens

en gaan nergens naar toe. — Nu vaartwel dan, sprak ze eindelijk. — Dat is, wat je hoort, als je naar de lichtgolfjes kijkt. — Nu vaartwel dan, sprak ze eindelijk. — Als je het lang zou zeggen, kon je misschien wel wegglijden met de lichtgolfjes mee.

Vreemd hè? Heb je het ook wel eens gehoord? Op den bodem van het water ligt het geheim. Het is ge-

Sluiten