Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Dan is er niets meer dan hij en zij ... . en het tesaam verbonden zijn. Geen vraag. Geen waarheen. Geen waartoe. Niet anders dan dit verbonden zijn, terwijl de wereld rondom vervluchtigd is en tenslotte als een nevel opgetrokken.

Aan dezen droom is geen einde. Het gaat niet verder dan dit. En nooit kan ze zich bezinnen op welke wijze . . . langs welken weg .... ze tot het andere leven is teruggekeerd, waarin ze zich dan later vindt met het gevoel,

dat iets.... iets dat ze blindelings vertrouwde

haar zeer bedrogen heeft.

De droomen gaan op zachte voeten. Ze zijn er plotseling. Soms zijn ze als blijde kinderen, die dansen in een kring .... als het nog lente is.

De andere vrouw heeft het rose hemdje gekocht, het zijden hemdje met de overdaad van fijne, ragfijne kantjes. Ze heeft niet anders aan dan dit. Ze is speelsch en sierlijk als een kleine, witte poes. Door haar oogen glijden licht en schaduw als door het water, wanneer snelle wolken er overheen drijven. Haar oogen zijn wisselend blank en zwart, maar altijd diep en teeder. Blij-diep en duister-diep, zooals het water. Deze vrouw, die Emilie Chartres is en tegelijk de vrouw van oom Emile en tegelijk haar eigen diepst verlangen, heeft nu een naam gekregen. Ze heet Aimée. Ze heeft alleen het rose hemdje aan en haar naam is Aimée. Ze zegt: — Pak me. — Er is een snelle jacht door de lichte kamer. De schildersezel wankelt. Ze is vlug en licht, maar hij heeft haar

Sluiten