Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

toch gevangen. En heeft ze niet gevangen willen zijn? Ze voelt de warmte van zijn handen door de dunne zij van het hemdje heen. Ze voelt zich opgenomen gedragen. Ze voelt het fluweelzacht als van den nachthemel met naakte voetjes langs haar rug trippen van hoog naar laag. Een lange huivering van wellust. Ze is van hem.... zijn vrouw .... zijn liefste. Licht, dat ontspringt aan het fluweelzacht van den nacht en koesterende, al-doorstralende warmte. Haar naam is Aimée en het geluk is haar vertrouwd. Het zit stil op haar hand als een wondere vlinder.

In het lage huis ligt Stance naast den slapenden manberg Gerard Berkhof. Ze ligt daar in haar burgerlijk eenvoudige nachtpon met den hoogen boord en de festonnetjes. Sinds lang draagt ze de mooie trouwnachtponnen alleen nog, als ze een enkele maal uit logeeren gaat.

Er is niet de minste reden zich mooi te maken in den nacht. Integendeel.

Terwijl de nachtelijke uren sluipend voorbijtrekken ligt ze daar, vergeten en verlaten, zelfs door zichzelf.

Ze draagt nog altijd 's nachts het haar in twee vlechten met roode strikjes aan de einden. En het nuchter-reëele van deze vlechten te zamen met de banale, burgerlijke degelijkheid van de nachtpon, die met een gefestonneerd kraagje hoog sluit om den hals, doet denken aan een eenigszins huiveringwekkende travestie.

Wat is het dan, dat daar ligt en dat men zoo heeft aangekleed alsof het een mensch was?

Sluiten