Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Men zou kunnen verlangen dit stille gezicht met een voorzichtigen vinger te beroeren, om te voelen of het wel echt was. Men zou even willen raken aan deze zeer lange wimpers, om te weten of ze meer waren dan een ontastbare droom. Men zou zich verwonderd kunnen afvragen, waarom dit gezichtje zoo onwezenlijk leek, terwijl het toch daar lag, voor oogen zichtbaar.

Maar Gerard Berkhof ziet haar niet, al is hij ook haar man, zoomin als zij hem ziet, al is ze dan zijn vrouw.

Alleen het flakkerend licht van het nachtpitje gaat tastend over haar gezicht, alsof het ook onzeker was en wilde weten.

Als ze terugkeert tot zichzelf zoeken haar oogen het allereerst dit lichtschijnsel.... bij deze kille thuiskomst de eene kleine vriendelijkheid. Het is een van de zeer weinige dingen geweest, die ze in haar huwelijk obstinaat heeft begeerd .... dit nachtlicht.... en waarvan ze niet heeft willen afzien, ondanks Gerards tegenkanting, die het dwaze kinderachtigheid noemde.

Nu brandt het. Haar oogen hechten zich eraan. Het drijft op de olie en knettert zachtjes zoo nu en dan. Het kan wel vredig zijn te liggen en daarnaar te luisteren. Het is een geluidje, zoo huiselijk als het spinnen van een poes of het zingen van een waterketel. Zwak als het is, kan het vele in het duister dreigende verschrikkingen afhouden.

Niet alle. Soms is het, of op eenmaal twee ganschelijk

9

De Blauwe Horizon

Sluiten