Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

beter dat hij slaapt dan dat hij wakker is.

In het droom-Parijs leeft de andere vrouw in parelflonkerend geluk, beschermd, geliefd, veilig.

Als deze nu voorgoed verdwijnen kon .... deze van wie ze het zelfs vermijdt den naam te denken.

En zoo vergaan de dagen.... de weken .... de maanden .... de seizoenen. En er gebeurt niet veel. In deze rustige provinciestad is leven vaak niet anders

dan ouder worden.

Er gebeurt niet veel. Dat Gerard gekozen wordt tot lid van den gemeenteraad? Stance kan het niet veel vinden.

Dat er kinderen komen? Ze vindt het ook niet veel meer, nu ze haar lichaam hier achter kan laten, om Gerard Berkhofs kinderen te krijgen. Het maakt haar

alleen moe, eindeloos moe.

Dagen .... weken .... maanden .... seizoenen. Elk seizoen draagt zijn eigen kleine wezenlijkheden in zich.

Na de kille, onderaardsche bleekheid van den winter valt over het huis de groene schemer van den zomer. Langs de houten beschoeiing aan de overzij van de gracht glijden gestadig de lichtgolfjes voort en dikwijls prevelt ze als een tooverformule, die tegelijk een tonicum is, de woorden van de kleine zeemeermin — Nu vaartwel dan sprak ze eindelijk — en het is, of ze op hun zachte deining weg kan glijden naar blanke vergetelheid.

Sluiten