Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Nu vaartwel dan, sprak ze eindelijk. —

Als het groen der boomen zwaar begint te worden, komt de tuinman — ieder jaar opnieuw hetzelfde oude tuinbaasje, dat ook niet veel verandert — en plant in het stervormig perk de bolbegonia's uit, die met hun roode en rose en gele en witte kelken als starre booze oogen Stance plegen te volgen. Zelfs binnen de muren van het huis voelt ze soms hun kille staren.

In de lente zien de donzige knoppen van den kastanjeboom eruit als gebalde vuistjes en in het najaar het stervend seizoen .... als de gouden en gele bladeren glanzend liggen over de zwarte tuinpaden en eiken dag, door het minderend loof van de boomen heen, de blauwe hemel meer zichtbaar wordt, dan ziet de tuin er blij der en lichter uit dan in eenig ander jaargetij.

Seizoenen lengen tot jaren. Als het tweede kind moet komen, is dat een veel minder schokkende belevenis dan toen het eerste geboren moest worden. Het weten van dit nieuwe leven in haar lichaam breekt niet meer den draad der droomen. Het blijft een nevelig gebeuren, dat haar niet wezenlijk aangaat.

De kinderen komen met dezelfde regelmaat als de seizoenen. Alleen volgen ze elkaar minder snel op. Maar ze komen even onvermijdelijk. Het zou bijna even verwonderlijk zijn, als zich op den gezetten tijd geen nieuw kind aanmeldde, als wanneer op eenmaal b.v. de winter uit zou blijven. Johan .... Frederik .... Gerard .... Anton.

Sluiten