Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

getrouwd met neef Frederik Marens. Eerst is ze gegaan, omdat Papa goed vond, dat ze Engelsch leerde spreken. Later ook, omdat ze graag kwam bij het tengere oude vrouwtje met de witte haren. Veel heeft nicht Janet verteld over Engeland, het Engeland van haar jeugd, waar ze altijd naar terug bleef verlangen. Maar toen neef Frederik, die jichtig was en hopeloos dwars en die reizen verfoeide, eindelijk gestorven was en ze vrijheid had, om te gaan waar ze wilde, is ze toch in deze kleine stad gebleven, van haar heele groote huis bijna alleen die eene zonnige kamer met het boograam bewonend.

— Ik zie het nu zoo mooi —, heeft ze gezegd tegen Stance. — Het zou in werkelijkheid misschien veel minder mooi zijn .... and it would make me so unhappy. —

Tot het leven teruggeroepen .... recalled to life.

En Stance ziet weer het boograam en op de vensterbank, door late namiddagzon overschenen, de hyacinthen in glazen.... zachtblauwe hyacinthen. En daarachter een verschiet van glooiende heuvelen, wazig blauw van de kleine wilde hyacinthen, waarmee ze begroeid waren .... de Engelsche heuvelen, waarvan nicht Janet wel heeft verteld, maar misschien heeft ze ze nooit zóó blauw gemaakt als Stance in haar droom.

En door dezen blauwen droom van de glooiende heuvelen heen heeft dan de ijle stem van de oude vrouw geklonken, die voorlas uit een boek. Eerst is de beteekenis

Sluiten